Sünger

sünger gibi hissediyorum kendimi. banyo süngeri gibi değil, hala denizin dibinde yaşamakta olan sünger gibi. Hani dalarsın derinlere de saçların slowmotion hareket eder ya denizin içinde, gözlerini açtığında görürsün bişyler ama hep fludur ya, nefesini tutarsın ama azcık hızlı hareket ettin mi kalbin hızlı çarpar ya nefesin yetmeyecekmiş gibi. Öyle işte. Reçelli ekmeğimi yemeyi bile unutmuşum, öyle...

şeytan diyo ki!

içim daraldı: uçak, bilet, tarih, aktarma, plan, program, kayseri, istanbul, seminer, toplantı, fındık, fıstık...

semineri vermek zorunda olmasan gitmek istediğimden bile emin değilim şu anda. İstediğim için, beni mutlu edeceği için yapacağım şey yük oldu bi anda sırtıma.

Kendimi çalışma masasının çekmecelerinden birine koymak istiyorum iyice katlayıp katlayıp.

Yine herkesi birden nasıl mutlu ederim dertler geldi bindi tepeme. Herkes kendisi ile ilgilenilmesini istiyor, neden, beni sevdikleri için. Bırakın da ben hepinizle elimden geldiği gibi ilgileneyim, nedir bu baskı? Bunu kime söylesen, "Ay haklısın gerçekten, gel biz seninle bilmem ne yapalım" diyo, şaka gibi! ya da "ay bende miii?" ay evet, sen deee! diyemiyorum tabii. Dememem gerek. Heyheylerim geliyo böyle ama sonra çok özlüyorum tabii o ayrı. Ama hiç yaşama alanı bırakmıyorlar ki... Of allahım of!

THY, kendine gel şekerim!

19

THY'na çuvalla para veriyoruz, adamlar Sun Express uçağına bindiriyo bizi. Ben de Sun Expres'le uçarım. Gittim baktım sun Exp. sayfasına, aynı uçuş aynı saatte aynı uçakta, %30 daha ucuz. Bu adamlar bizi iyice aptal yerine koyuyorlar artık, yuhunuz!